Geboorteverhaal van mijn zoon

25 September 2019 – geboorteverhaal van mijn zoon, geschreven door Nicky Keijzer

5:00 uur ik word wakker (met 40.1 week zwangerschap) van krampen. Het is begonnen… of toch niet? Euforie, tinteling en intense vreugde trekken als golven door mijn lichaam. Vandaag ga ik onze zoon ontmoeten. Onder de deken time ik de krampen, om mijn man nog niet wakker te maken. Om de tien minuten trekken de golven als hevige menstruatiepijn door mijn lichaam. Al zuchtend vermengen ze zich met de vreugde door mijn lijf.

7:00 uur Nadat we alle drie wakker zijn, bel ik mijn moeder. We spreken af dat ze Ammée vanmiddag bij de opvang ophaalt. Het voelt fijn dat ik me helemaal op mezelf kan focussen. Tijdens het aankleden van Ammée lijken de golven heviger te worden. Dit voelt goed.

10:00 uur Mijn man brengt Ammée naar de opvang en werkt thuis nog een beetje. Ik steek de kaarsjes aan, zet de muziek aan en wieg een beetje door het huis. Ik voel dat de weeën afnemen. “Hmmm toch niet net als bij Ammée dagen van weeën die toch weer weg gaan” denk ik. “Gelukkig mag ik vanmiddag naar de verloskundige.” Ik voel aan alles dat ik me toch wil laten strippen als dit kan.

12.00 uur We maken samen een grote wandeling richting de verloskundige. In een serene bubbel loop ik aan mijn man zijn hand al waggelend mee. Ik laat me meevoeren in dit veilige samenzijn. Richting de magische poort van een nieuw leven.

14.00 uur “Ja ik rij met Mascha mee vanavond. Wil jij ook meerijden?” Hoor ik de verloskundige tegen de vrouw achter de balie zeggen. Ik spits mijn oren. “Meerijden? Waarnaartoe”. Dit voelt niet goed.

14.15 uur Ik kom erachter dat de gehele praktijk een team uitje heeft in de achterhoek. Twee nachten en een dag teambuilding. Al jaren niet gebeurt. Ik vraag of Mascha die mijn bevalling zou begeleiden, misschien later kan gaan? Ze stelt me gerust en zegt dat ze dat zal vragen.

Tijdens de bevalling van Ammée zijn we verplaatst naar het geboortehotel. Daar ging van alles mis. Ik heb maandenlang angsten gehad dat er iets met haar zou gebeuren. Zelf ben ik doodsbang geweest tijdens de bevalling dat ik het niet zou halen, en dat niemand het door had. In de begeleiding van de verloskundigenpraktijk werd al snel duidelijk dat ze mij die veiligheid wilden en konden bieden. Mascha zou mijn bevalling begeleiden of ze nu dienst had of niet.

14.30 uur “Twee centimeter ontsluiting, jij gaat vandaag jullie kindje krijgen”. Het strippen voelde goed. Het klopt. Ik voel me krachtig in de bevestiging die ze me geeft of die nu suggestief is of waar. Ik voel hoe mijn lichaam het omarmt.

17.00 uur Nadat ik even heb geslapen voel ik dat de weeën terug zijn. Steviger dit keer, met wel iets meer tijd ertussen. Ik twijfel of ik de massage door moet laten gaan. Vanochtend had ik hem afgezegd voor de ochtend, maar dit toch weer teruggedraaid toen de weeën afnamen. Ik overleg met Mischa dat hij me wegbrengt, gaat sporten en me ophaalt als het te hevig wordt.

17:30 uur Ik kruip tussen de golvingen door op de massage bank. Schuin met één been omhoog volg ik iedere 15 minuut hoe de golvingen steeds heviger door mijn lichaam gaan. Ik ben blij dat ik hier lig, om helemaal contact te maken met mijn lichaam. De afgelopen maanden heb ik wekelijks deze aanrakingen mogen ontvangen. Het voelt als een markering om het proces helemaal in te gaan en naar binnen te keren.

18:45 uur In de auto bel ik de praktijk. Ik voel dat ik naar huis wil. “Mascha is niet meer in Amsterdam, maar er komt een fantastische vervanger.” Ik voel een seconde van teleurstelling, die direct keert in vastberadenheid. Ik ga vandaag mijn zoon ontmoeten en blijkbaar moet dit nu zo zijn. Ik neem het geboorteplan nog een keer door met Mischa. “Ik ga in bad liggen en jij zorgt dat het precies gaat zoals afgesproken!” Mies weet wat hem te doen staat;)

19:15 uur Het water vult zich, Mischa heeft de kaarsjes aangestoken en de geur die ik heb uitgekozen aangezet. Ik laat me in het warme water zakken en zet direct mijn meditatie op. Maanden heb ik deze dagelijks geluisterd om in ontspanning te zakken. Ik duik helemaal naar binnen.

19:30 uur De deurbel gaat. Ik hoor Mischa naar de deur lopen en zachte fluisterstemmen op de gang. De verloskundige komt zachtjes de badkamer binnen. Ik voel direct dat het goed is. De zachte serene rust waarmee ze binnenkomt, bescheiden en nederig bijna, ik voel een groots vertrouwen. Geheel tegen mijn eerdere verwachtingen en zoals in mijn plan beschreven wil ik toch heel graag weten hoever mijn ontsluiting verstreken is. Ze vraagt zacht of ik dat zeker weet en dat wat ik ook kies, zij mij volgt. Ik geef aan dat ik me er toch prettig bij voel. Ik zit op 4/5 cm. Ik wil graag alleen zijn en vraag of ze over twee uur weer even wil kijken hoe het vordert. Ze gaat zachtjes weg.

20:30 Weer 2 meditatie cycles afgerond. De weeën nemen steeds iets in sterkte toe. Ik voel me zo krachtig. Ik hoor zachtjes gefluister in de woonkamer. Mischa maakt eten en ik ruik de geuren. Hoewel ik dat niet zo lekker vind, voelt de gemoedelijkheid van mijn man en de verloskundige samen in de woonkamer veilig en vertrouwd om me helemaal over te geven.

21.15 uur. “Wil je de verloskundige vragen om te checken? Het wordt steeds heviger.” Mischa vraagt me nog even vol te houden. “Net als met sporten” denk ik. Ik hou van uitdaging en spel, altijd gedaan ook. Oke denk ik, “Nog 15 minuten mediteren en dan even kijken.”

21:30 uur “Je zit op 6/7 centimeter ontsluiting. Hoe lang nog?”, vraag ik. Ze laat het in het midden, maar geeft me vertrouwen door te zeggen dat het heel goed gaat. Net voor of net na middennacht schat ze in. Ik keer weer naar binnen en vraag aan mijn man of hij bij me wil blijven. De golven worden heviger.

22:30 uur De golvingen nemen rap toe. Ik voel hoe ik dieper naar binnen keer. Ik voel angst, de diepte ken ik van de vorige keer. Ik weet wat ik nu moet doen, wat me de vorige keer niet lukte. Ik vraag aan Mischa of hij de verloskundige wil vragen om te komen. Ik vertel haar dat ik het spannend vind. Dat het hevig wordt nu en dat ik haar en Mischa graag dichtbij me wil hebben. Ze zitten beide gehurkt naast het bad. Omstebeurt houden ze mijn hand vast. De woorden van bemoediging en support stromen naar binnen. Ik voel hoe krachtig ik ben nu ik me kan laten dragen. Ik voel de oprechtheid van de woorden die ze tegen me zeggen. Als zalf verzacht het me. Ik kan dit.

23:30 De kraamzorg komt binnen. Ongeveer 9 centimeter ontsluiting. In overleg breekt de verloskundige de vliezen. Het randje waar ik tegenaan blijf hikken, gaat nu hopelijk weg. Ik voel aan alles dat het niet lang meer kan duren maar ook hoe zwaar dat dit laatste stuk is. Mijn ademhaling wordt dieper en zwaarder. Ik heb het gevoel dat ik af en toe loei en er hele zware geluiden mijn lichaam verlaten. Even denk ik aan de buren. “Nee Nicky, niet doen! Je hoeft je niet aan te passen, laat je gaan.

00:00 “Ik kan niet meer roep ik.” Het voelt zo zwaar en zo rauw en tegelijkertijd ben ik zo diep weggezakt. Zo in contact met mijn lichaam, zo in overgave. Bij iedere wee voel ik de geluiden als een didgeridoo grommend door mijn lichaam gaan. Als een brandend vuur. Waarna ze weer gaan liggen en er tijdelijk kalmte is en ik de geruststellende woorden opzuig.

00:16 uur Eindelijk 10 centimeter ontsluiting. Ik mag mee persen. Ik voel direct de kracht zoals bij mijn vorige bevalling. De kracht herken ik. Ik voel het hoofdje één keer terug bewegen, wat een akelig gevoel. Dit wil ik niet meer. Ik maak helemaal contact met mijn kracht. Ik hoor de aanmoediging. “Je doet het super Nicky, bijna Nicky. Nog maar heel even. Bij de volgende wee ga je nog maar heel zachtjes persen. Een beetje zuchten nu.” Bijna hoor ik, bijna. En dan na 13 minuten persen voel ik het hoofdje staan. Ik kan mijn armen en benen niet meer bewegen van de kramp in mijn lijf, ik voel het verschil nauwelijks tussen mijn weeën en de kramp. Zuchten, zuchten, zuchten, klein beetje mee zuchten. Kom maar met je handen.” Ik kan hem niet aannemen van de kramp en dan wordt Odin heel rustig geboren. De verloskundige legt hem op mijn borst en ik voel de tranen komen. De ontlading is zo groot. Odin draait zijn hoofdje wat schuin en kijkt me in mijn ogen aan. Ik realiseer me direct te grootsheid van deze geboorte. Deze ervaring is helend. Ik hoor alleen maar hoe goed ik het gedaan heb en ik voel dat het waar is.

De geboorte van mijn zoon Odin heeft me in contact gebracht met mijn een kracht en waarde die ik tot dan toe niet altijd tot mijn beschikking had. Zijn komst heeft dit voor altijd in mij geïntegreerd.

In Liefde,

Nicky Keijzer

www.nickykeijzer.com